(ร่าง) ระเบียบกระทรวงสาธารณสุขว่าด้วยการเบิกจ่ายค่าชดเชยในการดำเนินการเฝ้าระวัง การสอบสวนโรค การป้องกันโรค หรือการควบคุมโรคติดต่ออันตรายหรือโรคระบาด พ.ศ. ....
อารัมภบท
โดยที่เป็นการสมควรให้มีระเบียบการเบิกจ่ายค่าชดเชยให้แก่เจ้าหน้าที่ซึ่งปฏิบัติงานด้านการเฝ้าระวัง การสอบสวนโรค การป้องกัน หรือการควบคุมโรคติดต่อหรือโรคระบาด
บทอาศัยอำนาจ
อาศัยอำนาจตามความในมาตรา ๕ วรรคหนึ่ง และมาตรา ๑๔ (๖) แห่งพระราชบัญญัติโรคติดต่อ พ.ศ. ๒๕๕๘ รัฐมนตรีว่าการกระทรวงสาธารณสุขโดยความเห็นชอบของคณะกรรมการโรคติดต่อแห่งชาติ จึงออกระเบียบไว้ ดังต่อไปนี้
ข้อ ๑ ระเบียบนี้เรียกว่า “ระเบียบกระทรวงสาธารณสุขว่าด้วยการเบิกจ่ายค่าชดเชยให้แก่เจ้าหน้าที่ซึ่งปฏิบัติงานด้านการเฝ้าระวัง การสอบสวนโรค การป้องกัน หรือการควบคุมโรคติดต่อหรือโรคระบาด พ.ศ. ๒๕๖๖”
ข้อ ๒ ระเบียบนี้ให้ใช้บังคับตั้งแต่วันถัดจากวันประกาศในราชกิจจานุเบกษาเป็นต้นไป
ข้อ ๓ ในระเบียบนี้
“เจ้าหน้าที่” หมายความว่า เจ้าหน้าที่ซึ่งปฏิบัติหน้าที่ในหน่วยปฏิบัติการควบคุมโรคติดต่อ หรือเจ้าหน้าที่ซึ่งปฏิบัติงานด้านการเฝ้าระวัง สอบสวนโรค ป้องกัน หรือควบคุมโรคติดต่อหรือโรคระบาดในหน่วยงานของรัฐ รวมถึงเจ้าหน้าที่ซึ่งปฏิบัติงานด้านการเฝ้าระวัง สอบสวนโรค ป้องกัน หรือควบคุมโรคติดต่อหรือโรคระบาดในสถานพยาบาล ห้องปฏิบัติการ หรือสถานที่ที่ได้มีการชันสูตรของหน่วยงานของรัฐ หรือในด่านควบคุมโรคติดต่อระหว่างประเทศ
“ป้องกันโรค” หมายความว่า การดำเนินการเฝ้าระวังหรือป้องกันโรคติดต่อหรือโรคระบาดตามพระราชบัญญัติโรคติดต่อ พ.ศ. ๒๕๕๘ และให้หมายความรวมถึงการกระทำไม่ว่าโดยวิธีใด ๆ ก่อนการเกิดของโรค เพื่อป้องกันการเกิดหรือการแพร่ของโรค
“ควบคุมโรค” หมายความว่า การดำเนินการเฝ้าระวังหรือควบคุมโรคติดต่อหรือโรคระบาดตามพระราชบัญญัติโรคติดต่อ พ.ศ. ๒๕๕๘ และให้หมายความรวมถึงการเคลื่อนย้ายผู้ป่วย การวินิจฉัย
การชันสูตร การรักษา การทำลายเชื้อ หรือการกระทำไม่ว่าโดยวิธีใด ๆ ภายหลังจากที่ได้มีการเกิดของโรคแล้ว
“บุคคลในครอบครัว” หมายความว่า บุพการี ผู้สืบสันดาน คู่สมรส ผู้ที่อยู่กินฉันสามีภริยาโดยมิได้จดทะเบียนสมรส รวมทั้งสมาชิกในครอบครัวหรือบุคคลใด ๆ ที่ต้องพึ่งพาอาศัยและอยู่ในครัวเรือนเดียวกัน
ข้อ ๔ เจ้าหน้าที่ผู้ใดได้ปฏิบัติหน้าที่ในการเฝ้าระวัง สอบสวนโรค ป้องกัน หรือควบคุมโรคติดต่อหรือโรคระบาด อันเป็นเหตุให้เจ้าหน้าที่ผู้นั้นติดเชื้อหรือเป็นโรคติดต่อที่ต้องเฝ้าระวังหรือโรคติดต่ออันตรายตามมาตรา ๖ (๑) หรือโรคระบาดตามมาตรา ๙ แห่งพระราชบัญญัติโรคติดต่อ พ.ศ. ๒๕๕๘ ให้เจ้าหน้าที่ผู้นั้นมีสิทธิได้รับค่าชดเชยตามที่กำหนดไว้ในระเบียบนี้
ข้อ ๕ ให้เจ้าหน้าที่ที่มีสิทธิได้รับค่าชดเชยหรือทายาทของเจ้าหน้าที่ผู้นั้น ยื่นคำขอรับค่าชดเชยต่อบุคคลดังต่อไปนี้
(๑) อธิบดีหรือตำแหน่งซึ่งเรียกชื่ออย่างอื่นที่เทียบเท่า ในกรณีเจ้าหน้าที่ผู้นั้นสังกัดราชการส่วนกลาง
(๒) หัวหน้าส่วนราชการประจำจังหวัด ในกรณีเจ้าหน้าที่ผู้นั้นสังกัดราชการส่วนภูมิภาค
(๓) ผู้อำนวยการสำนักอนามัยหรือผู้อำนวยการสำนักหรือส่วนราชการที่เรียกชื่ออย่างอื่นซึ่งมีฐานะเป็นสำนักซึ่งอยู่ในสังกัดกรุงเทพมหานคร ในกรณีเจ้าหน้าที่ผู้นั้นสังกัดกรุงเทพมหานคร
(๔) ผู้บริหารท้องถิ่น ในกรณีเจ้าหน้าที่ผู้นั้นสังกัดราชการส่วนท้องถิ่น ยกเว้นกรุงเทพมหานคร
ให้บุคคลตาม (๑) (๒) (๓) หรือ (๔) แล้วแต่กรณี เสนอเรื่องต่อกรมควบคุมโรค ภายในสิบห้าวันนับแต่วันที่ได้รับคำขอ เพื่อให้กรมควบคุมโรคพิจารณากำหนดค่าชดเชย โดยแบบคำขอรับค่าชดเชยให้เป็นไปตามแบบที่แนบท้ายระเบียบนี้
ข้อ ๖ เมื่อกรมควบคุมโรคได้รับเรื่องตามข้อ ๕ แล้ว ให้กรมควบคุมโรคแต่งตั้งคณะกรรมการพิจารณากำหนดค่าชดเชยให้แล้วเสร็จภายในสามสิบวันนับแต่วันที่ได้รับเรื่อง หากมีเหตุจำเป็นไม่อาจพิจารณาให้แล้วเสร็จภายในระยะเวลาดังกล่าว ให้ขยายระยะเวลาพิจารณาออกไปได้ไม่เกินสามสิบวันนับแต่วันที่ครบกำหนดเวลาดังกล่าว
คณะกรรมการพิจารณากำหนดค่าชดเชยตามวรรคหนึ่ง ให้กรมควบคุมโรคแต่งตั้งจากเจ้าหน้าที่ของกรมควบคุมโรคหรือเจ้าหน้าที่ของหน่วยงานอื่นซึ่งเป็นผู้มีความรู้ความสามารถ หรือประสบการณ์ในด้านการแพทย์หรือการสาธารณสุข จำนวนตั้งแต่ ๓ คนแต่ไม่เกิน ๗ คน เพื่อทำหน้าที่พิจารณาวินิจฉัยข้อเท็จจริงและพฤติการณ์ที่เกิดขึ้นว่าเจ้าหน้าที่ผู้นั้นจะพึงมีสิทธิได้รับค่าชดเชยตามระเบียบนี้หรือไม่และจำนวนเงินค่าชดเชยที่ได้รับควรเป็นจำนวนเท่าใด
ให้คณะกรรมการพิจารณากำหนดค่าชดเชยแจ้งผลการวินิจฉัยเกี่ยวกับการจ่ายค่าชดเชยพร้อมกับแจ้งสิทธิการอุทธรณ์ตามกฎหมายว่าด้วยวิธีปฏิบัติราชการทางปกครองให้เจ้าหน้าที่ผู้นั้นหรือทายาทของเจ้าหน้าที่ผู้นั้นทราบภายในเจ็ดวันนับแต่วันที่พิจารณากำหนดค่าชดเชยแล้วเสร็จ
การอุทธรณ์ผลการพิจารณาตามวรรคหนึ่ง ให้ยื่นต่ออธิบดีกรมควบคุมโรค ภายในสิบห้าวันนับแต่วันที่ได้รับการแจ้งผลการพิจารณาดังกล่าว
คำวินิจฉัยของอธิบดีกรมควบคุมโรคให้ถือเป็นที่สุด
ข้อ ๗ ในการพิจารณากำหนดค่าชดเชย ให้คณะกรรมการตามข้อ ๖ คำนึงถึงสภาพความเสียหายที่เจ้าหน้าที่ได้รับ ประโยชน์ที่เจ้าหน้าที่ได้รับ รวมถึงโอกาสที่เจ้าหน้าที่จะได้รับการบรรเทาความเสียหายโดยทางอื่นด้วย โดยให้พิจารณากำหนดค่าชดเชย ดังนี้
(๑) กรณีเสียชีวิตหรือทุพพลภาพอย่างถาวร หรือเจ็บป่วยเรื้อรังที่ต้องได้รับการรักษาตลอดชีวิตและมีผลกระทบอย่างรุนแรงต่อการดำรงชีวิต ให้ได้รับค่าชดเชย ๒๕ เท่าของค่าครองชีพ
หรือเงินเดือน รวมถึงเงินเพิ่มอื่นที่จ่ายควบกับเงินเดือน ทั้งนี้ ค่าชดเชยที่ได้รับต้องไม่ต่ำกว่า ๔๐๐,๐๐๐ บาท
(๒) กรณีสูญเสียอวัยวะ พิการที่มีผลกระทบต่อการดำเนินชีวิต บาดเจ็บจนได้รับอันตรายสาหัส หรือบาดเจ็บซึ่งจำเป็นต้องได้รับการรักษาในสถานพยาบาลเกินยี่สิบวันขึ้นไป ให้ได้รับค่าชดเชย ๑๒.๕ เท่าของค่าครองชีพหรือเงินเดือน รวมถึงเงินเพิ่มอื่นที่จ่ายควบกับเงินเดือน ทั้งนี้ ค่าชดเชยที่ได้รับต้องไม่ต่ำกว่า ๒๔๐,๐๐๐ บาท แต่ไม่เกิน ๔๐๐,๐๐๐ บาท
(๓) กรณีติดเชื้อ และได้รับการรักษาในสถานพยาบาลตั้งแต่เจ็ดวันแต่ไม่เกินยี่สิบวัน ให้ได้รับค่าชดเชยไม่เกิน ๑๐๐,๐๐๐ บาท
ในกรณีที่บุคคลในครอบครัวติดเชื้อหรือเป็นโรคติดต่อที่ต้องเฝ้าระวัง โรคติดต่ออันตรายหรือโรคระบาดจากเจ้าหน้าที่ ให้ได้รับค่าชดเชยตาม (๑) (๒) หรือ (๓) แล้วแต่กรณี ทั้งนี้ การได้รับค่าชดเชยดังกล่าวต้องไม่เกินกว่าอัตราที่เจ้าหน้าที่ผู้นั้นมีสิทธิได้รับ
ข้อ ๘ การเบิกจ่ายค่าชดเชยให้แก่เจ้าหน้าที่ ให้ใช้จ่ายจากเงินงบประมาณหรือเงินนอกงบประมาณของกรมควบคุมโรค โดยวิธีเบิกจ่ายให้เป็นไปตามระเบียบของทางราชการ
ข้อ ๙ การเบิกจ่ายค่าชดเชยให้แก่เจ้าหน้าที่ตามระเบียบนี้ ไม่เป็นการตัดสิทธิของเจ้าหน้าที่ที่จะได้รับค่าชดเชยจากทางราชการหรือหน่วยงานต้นสังกัด เว้นแต่เจ้าหน้าที่ผู้นั้นมีสิทธิได้รับเงินอื่นใดที่ทางราชการจ่ายให้ตามกฎหมายหรือระเบียบอื่นในลักษณะเดียวกันด้วย และถ้าเจ้าหน้าที่ผู้นั้นได้รับเงินอื่นใดสำหรับเหตุการณ์เดียวกันไปแล้ว ให้เจ้าหน้าที่ผู้นั้นเป็นอันหมดสิทธิที่จะได้รับค่าชดเชยตามระเบียบนี้ เว้นแต่เงินอื่นใดที่ได้รับนั้นมีจำนวนต่ำกว่าค่าชดเชยที่มีสิทธิจะได้รับตามระเบียบนี้ ก็ให้มีสิทธิได้รับค่าชดเชยเฉพาะส่วนที่ขาดอยู่ ทั้งนี้ โดยความเห็นชอบของกรมควบคุมโรค
ข้อ ๑๐ ให้ปลัดกระทรวงสาธารณสุขรักษาการตามระเบียบนี้และให้มีอำนาจในการวินิจฉัยชี้ขาดเกี่ยวกับปัญหาการปฏิบัติตามระเบียบนี้
คำวินิจฉัยชี้ขาดของปลัดกระทรวงสาธารณสุขตามวรรคหนึ่ง ให้เป็นที่สุด
ความคิดเห็นอื่น ๆ (ถ้ามี)
